Ang Pagong at ang Kuneho

May isang kunehong laging ipinagyayabang kung gaano siya kabilis tumakbo. Pinagtatawanan niya ang pagong dahil napakabagal nito.

"May nararating ka ba?" tanong niya, sabay ngisi.

"Oo," sagot ng pagong, "at mas maaga pa kaysa sa inaakala mo. Magkarera tayo para mapatunayan ko."

Para sa kuneho, iyon na ang pinakanakakatawang narinig niya sa buong buhay niya. Nagtipon ang lahat ng hayop, at ang soro ang nagtakda ng daraanan.

Humagibis ang kuneho at maya-maya pa'y hindi na siya matanaw. Para ipakitang wala lang sa kanya ang pagong, humiga siya sa lilim ng isang puno. "Iidlip muna ako sandali," sabi niya. "Madali ko naman siyang mahahabol."

Patuloy na umusad ang pagong. Hindi siya huminto, at hindi rin siya nagmadali. Isang paa, sunod ang isa pa, tuloy nang tuloy, lampas sa natutulog na kuneho at paakyat sa mahabang daan.

Nang magising ang kuneho, mababa na ang araw. Kumaripas siya papunta sa dulo ng karera, sa abot ng makakaya ng kanyang mga paa, pero huli na ang lahat. Naroon na ang pagong, tahimik na nagpapahinga, habang naghihiyawan sa tuwa ang mga hayop.