కుందేలు తాబేలు

ఒక కుందేలు ఉండేది. తాను ఎంత వేగంగా పరిగెత్తగలదో ఎప్పుడూ గొప్పలు చెప్పుకునేది. నెమ్మదిగా నడిచే తాబేలును చూసి నవ్వుతూ ఉండేది.

“నువ్వు అసలు ఎక్కడికైనా చేరతావా?” అని ముసిముసిగా నవ్వుతూ అడిగింది.

“చేరతాను” అంది తాబేలు. “నువ్వు అనుకునేదానికంటే ముందే చేరతాను. కావాలంటే పందెం వేద్దాం, చూద్దువు గాని.”

ఇంతకంటే నవ్వొచ్చే మాట తానెప్పుడూ వినలేదనుకుంది కుందేలు. జంతువులన్నీ గుమిగూడాయి. నక్క పందెం దారిని గుర్తు పెట్టింది.

కుందేలు బాణంలా దూసుకుపోయింది. కాసేపట్లోనే కంటికి కనిపించనంత దూరం వెళ్లిపోయింది. తాబేలును తాను లెక్కే చేయనని చూపించడానికి ఒక చెట్టు నీడలో నడుం వాల్చింది. “కాసేపు కునుకు తీస్తాను” అంది. “తర్వాత సులువుగా అందుకుంటాను.”

తాబేలు మెల్లమెల్లగా నడుస్తూనే ఉంది. ఆగనూ లేదు, తొందరపడనూ లేదు. ఒక అడుగు తర్వాత ఒక అడుగు, అలా అలా, నిద్రపోతున్న కుందేలును దాటి, పొడవాటి దారిలో ముందుకు సాగిపోయింది.

కుందేలు లేచేసరికి పొద్దు వాలిపోయింది. కాళ్లలో ఉన్న శక్తినంతా కూడగట్టుకుని గమ్యం వైపు పరుగు తీసింది. కానీ అప్పటికే ఆలస్యమైపోయింది. తాబేలు అక్కడ ప్రశాంతంగా విశ్రాంతి తీసుకుంటోంది. జంతువులన్నీ హర్షధ్వానాలు చేస్తున్నాయి.