چشم استاد

گوزنی که به طویله گاوها پناه برده بود، ابتدا توسط گاوها هشدار داده شد که جای بهتری برای پناه گرفتن جستجو کند.

«برادران،» به آنها گفت، «مرا لو ندهید، و من بهترین چراگاه‌ها را به شما نشان خواهم داد. این خدمت ممکن است روزی برای شما مفید باشد، و پشیمان نخواهید شد.»

گاوها موافقت کردند که راز او را حفظ کنند. گوزن در گوشه‌ای پنهان شد، آه کشید و شجاعت خود را جمع کرد. آن شب، علف تازه و علوفه آورده شد، همان‌طور که هر روز انجام می‌شد. خدمتکاران بارها آمدند و رفتند، و ناظر نیز همین‌طور، و به طور تصادفی، هیچ‌کس گوزن، بدنش یا شاخ‌هایش را ندید.

ساکن جنگل، که از قبل از گاوها سپاسگزار بود، در طویله منتظر ماند تا همه به کار سرس بازگردند تا بتواند در لحظه‌ای مناسب فرار کند. یکی از گاوها، که نشخوار می‌کرد، به او گفت: «همه چیز خوب است، اما صبر کن! صدچشم هنوز گشت خود را نزده است. من برای تو وقتی که او بیاید می‌ترسم. تا آن زمان، گوزن بیچاره، لاف نزن.»

سپس، ارباب وارد شد و گشت خود را آغاز کرد. «این چیست؟» به خدمتکارانش سرزنش کرد. «علف بسیار کمی در این قفسه‌ها می‌بینم. این بستر قدیمی است؛ سریع به انبارها بروید. از این به بعد، می‌خواهم ببینم که گاوهایتان بهتر مراقبت می‌شوند. چه مشکلی دارد که همه این عنکبوت‌ها را بردارید؟ آیا نمی‌دانیم چگونه این یوغ‌ها و قلاده‌ها را کنار بگذاریم؟»

در حالی که به اطراف نگاه می‌کرد، متوجه سری شد که غیر از سرهایی که معمولاً آنجا می‌دید. گوزن کشف شد؛ هر خدمتکاری چنگالی برداشت و به نوبت به حیوان ضربه زد. اشک‌هایش نتوانست او را از مرگ نجات دهد؛ او را بردند، نمک‌سود کردند و به بسیاری از وعده‌های غذایی تبدیل کردند که توسط همسایگان خوشحال لذت برده شد.

فدر به زیبایی در این موضوع اعلام کرد: «برای دیدن همه چیز، چشم ارباب بهترین است.» اما من اضافه می‌کنم: «چشم عاشق نیز همین‌طور است.»

*سرس* - الهه اساطیری رومی برداشت، که با دیمیتر شناسایی می‌شود. *فدر* - کایوس ژولیوس فدر یا فدر، نویسنده‌ای از حکایات به زبان لاتین (۱۵ قبل از میلاد - ۵۰ بعد از میلاد) و نویسنده حکایاتی که از ایزوپ تقلید می‌کرد.