Ang Langgam at ang Tipaklong

Buong tag-init, kumanta at sumayaw ang isang tipaklong sa maaraw na bukid. Sa malapit, paulit-ulit na dumaraan sa harap niya ang isang langgam, pasan-pasan ang mga butil ng mais papunta sa kanyang pugad.

"Bakit hindi ka muna huminto at kumanta kasama ko?" tawag ng tipaklong. "Bakit ka nagpapakapagod sa ganitong araw?"

"Nag-iimbak ako ng pagkain para sa taglamig," sabi ng langgam, "at dapat ganoon ka rin."

Tumawa ang tipaklong. "Malayo pa ang taglamig, at marami namang pagkain ngayon."

Nagpatuloy sa pagtatrabaho ang langgam.

Pagkatapos, umikli ang mga araw at dumating ang malalamig na hangin. Tinakpan ng niyebe ang mga bukid, at wala nang natirang makakain. Nanghihina sa gutom, pumunta ang tipaklong sa pinto ng langgam at nagmakaawang bigyan ng kaunting mais.

Mainit at busog ang mga langgam. May sapat silang pagkain hanggang sa tagsibol.

"Kumanta ka buong tag-init," sabi ng langgam. "Ngayon, alam mo na kung bakit ako nagtrabaho."