جیوه و کارگران

کارگری که در کنار رودخانه چوب می‌برید، به طور تصادفی تبر خود را در استخری عمیق انداخت. از آنجا که وسیله امرار معاش خود را از دست داده بود، روی ساحل نشست و بر سرنوشت سخت خود گریه کرد.

مرکوری ظاهر شد و از او پرسید که چرا گریه می‌کند. پس از آنکه کارگر بدبیاری خود را توضیح داد، مرکوری به داخل رودخانه شیرجه زد و با تبری طلایی بیرون آمد و پرسید که آیا این تبری است که او گم کرده است. کارگر پاسخ داد که این تبر او نیست و مرکوری دوباره در آب ناپدید شد.

این بار، او با تبری نقره‌ای بازگشت و دوباره از کارگر پرسید که آیا این تبر اوست. باز هم کارگر گفت که این تبر او نیست. سرانجام، مرکوری برای سومین بار به داخل استخر شیرجه زد و تبری را که در اصل گم شده بود بیرون آورد. کارگر آن را تصاحب کرد و از بازیابی آن ابراز خوشحالی کرد. مرکوری که از صداقت او خوشحال بود، علاوه بر تبر خودش، تبرهای طلایی و نقره‌ای را نیز به او هدیه داد.

هنگامی که کارگر به خانه بازگشت، همه آنچه اتفاق افتاده بود را برای همراهانش تعریف کرد. یکی از آنها بلافاصله تصمیم گرفت تا همان بخت خوب را برای خودش به دست آورد. او به سمت رودخانه دوید، عمداً تبر خود را در استخر انداخت و روی ساحل نشست و گریه کرد.

مرکوری همان‌طور که او امیدوار بود، به او ظاهر شد. پس از فهمیدن دلیل ناراحتی او، به داخل رودخانه شیرجه زد و تبری طلایی بیرون آورد و پرسید که آیا این تبری است که او گم کرده است. کارگر حریصانه آن را گرفت و اعلام کرد که این دقیقاً همان تبری است که او گم کرده است.

مرکوری که از بی‌صداقتی او ناراحت بود، نه تنها تبر طلایی را از او گرفت، بلکه از بازیابی تبری که او در استخر انداخته بود نیز خودداری کرد.