نجات‌دهنده‌ی زندگی

دختری باستانی بر لبه اسکله ایستاده بود، نزدیک جوانی مدرن، و این کلمات را تمرین می‌کرد: «نجات‌دهنده نجیب! زندگی‌ای که نجات داده‌ای از آن توست!» او چندین بار آنها را تکرار کرد، با زیر و بم‌های مختلف آزمایش کرد، هر بار صدایش را با ترکیبی از امید و ناامیدی آمیخت.

ناگهان، با جهشی مصمم، به درون آب پرید، جایی که در نهایت رها شد تا غرق شود. جوان مدرن، با مشاهده این اتفاق غم‌انگیز، به‌طور متفکرانه مکث کرد و از صحنه دور شد. «من یک نجات‌دهنده نجیب هستم،» با خودش فکر کرد و به کلمات دختر فکر کرد. «زندگی‌ای که نجات داده‌ام واقعاً از آن من است.»

در آن لحظه، او سنگینی بی‌تفاوتی خود را احساس کرد و فهمید که گاهی بزرگترین عمل نجات، نه در نجات یک زندگی، بلکه در ارزش‌گذاری واقعی آن است.