Kapalaran at ang Magsasalin ng Kathang-isip.

Isang manunulat ng mga pabula ang nagdaraan sa isang malungkot na kagubatan nang makasalubong niya ang isang Kapalaran. Labis na natakot, sinubukan niyang umakyat sa isang puno upang tumakas, ngunit hinila siya pababa ng Kapalaran at ipinagkaloob ito sa kanya nang may malupit na pagpupumilit.

"Bakit ka tumakbo?" tanong ng Kapalaran nang tumigil na ang pakikipaglaban ng manunulat at tumahimik na ang kanyang mga hiyaw. "Bakit mo ako tinititigan nang hindi magiliw?"

"Hindi ko alam kung ano ka," sagot ng manunulat, lubhang nababagabag.

"Ako ay kayamanan; ako ay pagiging kagalang-galang," paliwanag ng Kapalaran. "Ako ay magagarang bahay, isang yate, at isang malinis na kamiseta araw-araw. Ako ay pahinga, ako ay paglalakbay, alak, isang makintab na sumbrero, at isang hindi makintab na amerikana. Ako ay sapat na pagkain."

"Sige," bulong ng manunulat, "ngunit sa ngalan ng kabutihan, magsalita ka nang mas mahina."

"Bakit ganon?" tanong ng Kapalaran, nagulat.

"Upang hindi ako magising," sagot ng manunulat, isang banal na katahimikan ang naglalagim sa kanyang magandang mukha.