Ang Mapagpakumbabang Magsasaka.

Isang Naghahangad ng Posisyon, na pinalayas ng Pangulo mula sa Washington, ay nagbubuhos ng luha sa kanyang pag-uwi.

"Ah," ang kanyang panaghoy, "gaano kasama ang ambisyon! Gaano kawalang-kasiyahan ang mga gantimpala nito! Gaano kakila-kilabot ang mga kabiguan nito! Masdan mo ang magsasakang iyon na nag-aararo ng kanyang bukid nang payapa at kuntento! Siya'y gumigising kasabay ng ibong lark, gumugugol ng araw sa malusog na paggawa, at humihiga sa gabi na may kaaya-ayang mga panaginip. Sa mabangis na laban para sa posisyon at kapangyarihan, wala siyang bahagi; ang ingay ng labanan ay naririnig niya na parang malayong dagundong ng karagatan. Masaya, makaitlong masaya ang taong iyon! Lalapitan ko siya at sasariwa sa liwanag ng kanyang mapagkumbabang kaligayahan. Magsasaka, magandang araw!"

Nakasandal sa kanyang kalaykay, ang Magsasaka ay tumango bilang pagbati, ngunit walang imik.

"Kaibigan," sabi ng Naghahangad ng Posisyon, "nakikita mo sa harap mo ang bagsak ng isang ambisyosong tao—nasira sa paghahangad ng posisyon at kapangyarihan. Kaninang umaga, nang ako'y umalis sa pambansang kabisera—"

"Dayuhan," ang sagot ng Magsasaka, "kung malapit ka nang bumalik doon, baka hindi mo nais na gamitin ang iyong impluwensya upang gawin akong Postmaster sa Smith's Corners."

Nagpatuloy sa paglalakbay ang manlalakbay.