Isang Kasunduan ng Kapayapaan

Sa pamamagitan ng isang serye ng mga pagpatay sa pagitan ng kanilang mga mamamayan, ang China at ang Estados Unidos ay nalugmok sa apat na beses na nakapipinsalang digmaan. Noong taong 1994, isang pilosopo sa Madagascar ay nagmungkahi ng isang solusyon sa mga pamahalaan ng parehong naliligaw na bansa. Iniharap niya ang sumusunod na modus vivendi:

"Ang mga pagpatay ay mahigpit na ipagbabawal tulad ng dati; gayunpaman, ang sinumang mamamayan o sakop ng alinmang bansa na sumuway sa utos na ito ay kinakailangang tanggalin ang mga anit ng lahat ng taong pinatay. Ang mga anit na ito ay dapat na ideposito sa isang lokal na opisyal na itinalaga upang tumanggap at mag-ingat sa mga ito, na nanumpang itago at magbigay ng tumpak na ulat ng koleksyon.

Sa pagtatapos ng bawat pagpatay sa alinmang bansa, o sa lalong madaling panahon pagkatapos nito, o sa itinakdang regular na mga pagitan ayon sa kasunduan, magkakaroon ng palitan ng mga anit sa pagitan ng dalawang pamahalaan, anit para sa anit, nang walang pagtingin sa kasarian o edad. Ang pamahalaang may mas maraming bilang ng mga anit ay babayaran ng buwis sa sobra sa rate na $1,000 bawat anit, habang ang isang pamahalaan ay kikilalanin sa halagang iyon. Bukod dito, minsan bawat dekada, magkakaroon ng isang pangkalahatang pag-aayos kung saan ang balanse na dapat bayaran ay ibabayad sa bansang nagpautang sa Mexican dollars."

Ang plano ay pinagtibay, isang kinakailangang kasunduan ay ginawa, at mga batas ay ipinatupad upang maisakatuparan ang mga probisyon nito. Ang pilosopo ng Madagascar ay umupo sa Templo ng Imortalidad, at ang Kapayapaan ay nagpakalat ng kanyang puting mga pakpak sa dalawang bansa, bagaman sa hindi masasabing pagdungis sa kanyang balahibo.