Ang Soro at ang Mangangahoy.

Isang sora, na tumatakas mula sa mga aso, ay natagpuan ang isang tagaputol ng kahoy na pumuputol ng isang puno ng oak. Dahil sa desperasyon para sa kaligtasan, nakiusap ang sora sa tagaputol ng kahoy na bigyan siya ng lugar na pagtataguan. Ang tagaputol ng kahoy, na naawa, ay nagpayo sa sora na magtago sa kanyang kubo. Nagpasalamat, ang sora ay pumasok at nagtago sa isang sulok.

Hindi nagtagal, dumating ang mangangaso kasama ang kanyang mga aso at tinanong ang tagaputol ng kahoy kung nakita niya ang sora. Ang tagaputol ng kahoy, bagaman tahimik na itinuro ang kubo kung saan nagtatago ang sora, ay nagsabing hindi niya ito nakita. Ang mangangaso, na nagtiwala sa mga salita ng tagaputol ng kahoy at hindi pinansin ang mga halatang palatandaan, ay nagpatuloy sa kanyang pagtugis.

Nang malayo na ang mangangaso at ang kanyang mga aso, lumabas ang sora mula sa kanyang taguan at tumakas nang hindi man lang nagpasalamat sa tagaputol ng kahoy. Ito ay nagdulot sa tagaputol ng kahoy na tawagin siya at pagsabihan: "Walang utang na loob na hayop! Utang mo sa akin ang iyong buhay, ngunit umalis ka nang walang pasasalamat."

Lumingon ang sora at sumagot, "Tunay nga, sana ay taos-puso akong nagpasalamat kung ang iyong mga gawa ay tumugma sa iyong mga salita, at kung ang iyong mga kamay ay hindi nagtaksil sa iyong pananalita."