Ang Makata ng Reporma.

Isang kaaya-ayang araw sa huling bahagi ng kawalang-hanggan, habang ang mga anino ng lahat ng dakilang manunulat ay nagpapahinga sa mga kama ng asphodel at moly sa Elysian Fields, bawat isa ay masaya na marinig mula sa mga labi ng iba wala kundi masaganang mga sipi mula sa kani-kanilang mga akda. Sapagkat ganoon ang mabait na ginawa ni Jove sa kanilang mga tainga.

Sa gitna ng mapayapang pagtitipong ito, isang bagong dating ang pumasok na may mapagwagiting anyo—isang Anino na walang nakakakilala. Tila babae siya, maliwanag sa kanyang gupit na maikli at lakad na parang lalaki. Pag-upo niya sa kanilang piling, ngumiti siya ng isang nakakataas na ngiti at ipinahayag, "Pagkatapos ng mga siglo ng pang-aapi, agawin ko ang aking mga karapatan mula sa mga selosong diyos. Sa lupa, ako ang Makata ng Reporma, umaawit sa mga taingang hindi nakikinig. Ngayon, ako ay itinakda para sa isang kawalang-hanggan ng karangalan at kaluwalhatian."

Gayunpaman, hindi ito magiging gayon. Hindi nagtagal, naramdaman niya na siya ang pinakamalungkot sa mga mortal, walang saysay na nagnanais na muling maglibot sa dilim sa tabi ng mga lawang impiyerno. Sapagkat hindi binulag ni Jove ang kanyang mga tainga, at sa halip, siya ay tinatambad ng walang tigil na daloy ng mga sipi mula sa mga akda ng bawat pinagpalang Anino sa kanyang paligid.

Higit pa rito, siya ay tinanggalan ng kaligayahan na ulitin ang kanyang sariling mga tula. Hindi niya maalala ang isang linya man lamang mula sa mga ito, sapagkat ipinag-utos ni Jove na ang alaala ng kanyang mga tula ay mananatili sa masakit na sakop ni Pluto, magpakailanman bilang bahagi ng kasangkapan ng kanyang walang hanggang pagdurusa.