Sa Pintuan ng Langit.

NAGBANGON mula sa libingan, isang babae ang nagpakita sa pintuan ng Langit at kumatok nang may nanginginig na kamay.

"Madam," wika ni San Pedro, na tumayo at lumapit sa maliit na pintuan, "saan ka nanggaling?"

"Mula sa San Francisco," tugon ng babae, ang kanyang boses ay nanginginig sa hiya, habang malalaking patak ng pawis ay kumikintab sa kanyang espirituwal na noo.

"Huwag mo nang isipin, mabuting babae," ang sabi ng Santo nang may habag. "Ang walang hanggan ay isang mahabang panahon; maaari mong malampasan iyan."

"Ngunit iyon, kung maaari, ay hindi lahat," ang patuloy na sabi ng babae, na lalong naguguluhan. "Ako ay naglagay ng lason sa aking asawa. Pinutol-putol ko ang aking mga anak. Ako—"

"Ah," sabi ng Santo, na biglang naging mahigpit, "ang iyong pag-amin ay nagmumungkahi ng isang napakaseryosong posibilidad. Ikaw ba ay miyembro ng Women's Press Association?"

Ang babae ay tumindig at sumagot nang may init, "Hindi ako."

Sa sandaling iyon, ang mga pintuan ng perlas at jasper ay bumukas sa kanilang gintong bisagra, na lumilikha ng pinakakaakit-akit na musika. Ang Santo, na tumalikod, ay yumukod nang mababa at nagsabi, "Pumasok ka, kung gayon, sa iyong walang hanggang kapahingahan."

Ngunit ang babae ay nag-atubili. "Ang paglalagay ng lason—ang pagpuputol—ang—" siya ay nag-aatubili.

"Walang kabuluhan, tinitiyak ko sa iyo. Hindi kami magiging mahigpit sa isang babaeng hindi kabilang sa Women's Press Association. Kumuha ka ng alpa."

"Ngunit ako ay nag-apply para sa pagiging miyembro—ako ay tinanggihan."

"Kung gayon, kumuha ka ng dalawang alpa."