Ang Taong Nalubog sa Dagat at ang Dagat.

Isang taong napahandusay sa pampang matapos masira ang kanyang barko, ay nahulog sa malalim na pagtulog pagkatapos ng kanyang pakikipaglaban sa magulong dagat. Pagkaraan ng ilang panahon, siya ay nagising at tumingin sa karagatan, puno ng pagdaramdam.

Ipinagtampo niya na ang dagat ay nananakit sa mga tao sa pamamagitan ng kanyang tahimik na anyo, ngunit kapag sila ay naakit na maglayag sa kanyang tubig, ito ay nagiging marahas at sumisira sa kanila.

Bilang tugon, ang dagat ay nag-anyong babae at nagsalita sa kanya: "Huwag mo akong sisihin, aking mabuting ginoo, kundi ang mga hangin. Sapagkat sa aking likas na anyo, ako ay kasing tahimik at matatag nitong lupa. Ang mga hangin ang biglaang sumasalpok sa akin, lumilikha ng mga alon at nagpapakilos sa akin upang maging isang galit na bagyo."