
Isang pastol ang nagpapasunod sa kanyang mga tupa patungo sa kagubatan nang makasalubong niya ang isang pambihirang malaking puno ng oak, puno ng mga acorn. Natuwa sa kanyang natuklasan, inilatag niya ang kanyang balabal sa ilalim ng mga sanga at umakyat sa puno upang pagalawin ang mga acorn.
Habang masiglang kinain ng mga tupa ang mga nahulog na acorn, hindi sinasadyang nasira at napunit nila ang balabal ng pastol. Nang bumaba na ang pastol mula sa puno at nakita ang pinsala, siya ay napuno ng panghihinayang.
"O kayong mga walang utang na loob na nilalang!" sigaw niya. "Kayo ang nagbibigay ng lana upang makagawa ng damit para sa lahat ng tao, ngunit sinisira ninyo ang damit ng mismong nagpapakain sa inyo."
Ang aral ng kuwento ay ang kawalang-utang na loob ay maaaring magdulot ng pagkawasak sa mismong suportang nagpapanatili sa atin.
Patalastas
Bukas ng gabi: Ang Soro at ang Tagak