Ang mga Lobo at ang mga Tupa.

"Bakit kailangan palaging may takot at pagpatayan sa pagitan natin?" tanong ng mga Lobo, na nakikipag-usap sa mga Tupa. "Ang mga masasamang aso na iyon ay may malaking pananagutan. Lagi silang tumatahol tuwing lumalapit kami sa inyo at inaatake kami bago pa man kami makagawa ng anumang pinsala. Kung tatanggalin ninyo lamang sila sa inyong tabi, maaaring magkaroon ng kasunduan ng kapayapaan at pagkakasundo sa pagitan natin."

Ang mga Tupa, mga mahihinang nilalang, ay madaling nauto ng mapanghikayat na salita ng mga Lobo. Nagpasya silang sundin ang payo ng mga Lobo at tinanggal ang mga Aso. Gayunpaman, ang desisyong ito ay nagdulot ng masamang bunga. Nang wala na ang mga Aso, lubos na sinamantala ng mga Lobo ang walang bantay na kawan at winasak nila ito ayon sa kanilang kagustuhan.

Sa kanilang kawalang-malay, ipinagpalit ng mga Tupa ang kanilang kaligtasan sa pangako ng kapayapaan, upang matuklasang nasa awa na lamang sila ng kanilang tunay na maninila. Ang kuwentong ito ay nagpapaalala na hindi lahat ng nagsasalita ng kapayapaan ay may mabuting hangarin, at kung minsan, ang mga tagapagbantay na ating itinataboy ay siya lamang nating proteksyon laban sa mga nais tayong saktan.