Ang mga Gansa at ang mga Tagak.

Noong unang panahon, ang mga Gansa at ang mga Tagak ay tahimik na kumakain sa iisang parang. Maliwanag na sumisikat ang araw, at ang luntiang damo ay nagbigay ng sapat na pagkain para sa parehong grupo.

Biglang lumitaw ang isang mangangaso ng ibon, na may hangaring hulihin sila sa kanyang mga lambat. Ang mga Tagak, na magaan ang pakpak at mabilis kumilos, ay lumipad papaitaas at tumakas sa kanyang paglapit. Marahang lumayo sila, na madaling naiwasan ang panganib.

Sa kabilang banda, ang mga Gansa, na mas mabagal lumipad at mas mabigat ang katawan, ay hindi nakapagtakas sa tamang oras. Sa kabila ng kanilang pinakamahusay na pagsisikap, sila ay nahuli ng mangangaso, na nagdiwang sa kanyang matagumpay na huli.

Ang kuwentong ito ay nagpapaalala na ang liksi at mabilis na pag-iisip ay maaaring mas mahalaga kaysa sa laki at lakas sa mga panahon ng panganib.