Ang Makata at ang Patnugot

"Mahal kong ginoo," sabi ng patnugot sa lalaking nagtanong tungkol sa kanyang tula, "Ikinalulungkot kong ipaalam sa iyo na, dahil sa isang hindi kanais-nais na pangyayari sa tanggapan na ito, ang karamihan ng iyong manuskrito ay hindi na mabasa. Isang bote ng tinta ang hindi sinasadyang natapon dito, na nagtago sa lahat maliban sa unang linya—partikular, 'Ang mga dahon ng taglagas ay nahuhulog, nahuhulog.'

"Sa kasamaang-palad, dahil hindi ko pa nabasa ang tula sa kabuuan nito, hindi ko maibibigay ang mga pangyayaring sumunod. Kung ang balita ay hindi pa lipas at hindi pa lumitaw sa iba pang mga publikasyon, marahil maaari mong ibalita kung ano ang nangyari habang ako ay nagsusulat."

"Ang mga dahon ng taglagas ay nahuhulog, nahuhulog," simula ng makata.

"Tuloy," pagmamadali ng patnugot.

"Ano!" bulalas ng makata sa hindi paniniwala. "Inaasahan mo ba na aking muling gagawin ang buong tula mula sa memorya?"

"Ang esensya lamang nito—ang mga pangunahing punto lamang. Dadagdagan namin ng anumang kinakailangan sa mga detalye at pagpapaganda. Sandali lang ito."

"Ang mga dahon ng taglagas ay nahuhulog, nahuhulog—" muling sinimulan ng makata.

"Ngayon, sige," pag-uudyok ng patnugot.

Sa sandaling iyon, may narinig na mabagal na paggalaw habang ang makata ay nagsimulang tumayo at umalis. Ang tagapag-ulat ng mga kasalukuyang pangyayari ay nakaupo nang walang kilos, ang panulat ay nakabitin sa hangin, at nang matapos ang paggalaw, ang Poesya ay kinakatawan sa lugar na iyon ng wala nang iba kundi isang mainit na lugar sa upuang kahoy.