Ang Leon, ang Lobo, at ang Soro.

Ang Tuso na Soro at ang Maysakit na Leon

Isang leon, na tumatanda na, ay nakahiga at may sakit sa kanyang yungib. Lahat ng hayop ay dumalaw sa kanilang hari, maliban sa soro. Ang lobo, samakatuwid, na inaakalang may gintong pagkakataon, ay inakusahan ang soro sa harap ng leon na hindi nagpapakita ng anumang paggalang sa kanya, na siyang namumuno sa kanilang lahat, at hindi dumalaw.

Sa sandaling iyon, pumasok ang soro at narinig ang huling mga salita ng lobo. Ang leon, na umuungal sa galit laban sa kanya, ay nagtulak sa soro na maghanap ng pagkakataon upang ipagtanggol ang kanyang sarili. Sinabi niya, "At sino sa lahat ng dumalaw sa iyo ang nakapagbigay ng kapakinabangan sa iyo tulad ko? Naglakbay ako nang malayo, naghanap at natuto mula sa mga manggagamot ng paraan upang pagalingin ka."

Inutusan ng leon ang soro na sabihin sa kanya ang lunas. Tumugon ang soro, "Kailangan mong balatan ng buhay ang isang lobo at ibalot ang kanyang mainit na balat sa iyo." Agad na sinunggaban at binalatan ang lobo. Tumalikod ang soro sa lobo na may tusong ngiti at sinabi, "Dapat ay inudyukan mo ang iyong panginoon hindi sa masamang hangarin, kundi sa mabuti."