Ang Lawin at ang Kanyang mga Sisiw

Isang pipit ay gumawa ng kanyang pugad noong maagang tagsibol sa batang berdeng trigo. Ang mga inakay ay halos lumaki na sa kanilang buong lakas at nakamit na ang paggamit ng kanilang mga pakpak at ang buong balahibo ng kanilang mga pakpak. Isang araw, ang may-ari ng bukid, habang tinitingnan ang kanyang hinog na ani, ay nagpahayag, "Dumating na ang panahon na kailangan kong hilingin sa lahat ng aking mga kapitbahay na tulungan ako sa aking pag-aani."

Isang batang pipit ang narinig ang pahayag na ito at isinalaysay ito sa kanyang ina, nagtatanong kung saan sila dapat lumipat para sa kaligtasan. "Wala pang dahilan para lumipat, anak ko," sagot niya. "Ang taong humihingi lamang ng tulong sa kanyang mga kaibigan para sa kanyang pag-aani ay hindi talaga seryoso."

Makalipas ang ilang araw, bumalik ang may-ari ng bukid at napansin na ang trigo ay nagkakalat ng butil dahil sa labis na pagkahinog. Sinabi niya, "Ako mismo ay darating bukas kasama ang aking mga manggagawa at maraming tagapag-ani hangga't maaari kong upahan, at ako ang mag-aani."

Nang marinig ang mga salitang ito, sinabi ng pipit sa kanyang mga inakay, "Panahon na para umalis, mga anak ko, dahil seryoso na ang tao ngayon; hindi na siya nagtitiwala sa kanyang mga kaibigan, kundi siya mismo ang mag-aani ng bukid."

Ang pagtulong sa sarili ang pinakamabuting tulong.