Ang Kabayong naghahanap ng paghihiganti sa Usa.

Mula pa noong unang panahon, ang mga kabayo ay hindi ipinanganak para sa tao. Noong una, ang tao ay kuntento na sa pagkain ng mga acorn. Ang mga asno, kabayo, at mula ay naninirahan sa kagubatan, at hindi nakikita, tulad ngayong siglo, ang napakaraming siyahan at iba't ibang kargada, ni ang mga kasangkapan para sa digmaan, maraming post-chaises, o mga hukbo ng mga karwahe. Gayundin, hindi nakikita ang napakaraming pagdiriwang at mga salu-salo.

Isang araw, nagkaroon ng away ang isang kabayo at isang usa na may kakayahang tumakbo nang napakabilis. Hinabol ng kabayo ang usa sa lahat ng dako ngunit sa huli ay nabigo itong mahuli. Sa paghahanap ng tulong, lumapit ang kabayo sa tao at humingi ng suporta. Binigyan siya ng tao ng baba at renda, sumakay sa kanyang likod, at hindi siya pinahinga hanggang sa mahuli ang usa at mawalan ng buhay.

Nang matapos ito, nagpasalamat ang kabayo sa tao, na nagsasabi, "Nagpapasalamat ako. Paalam, babalik na ako sa kagubatan."

"Hindi," sabi ng tao. "Ang aming tirahan ay mas angkop. Malinaw kong nakikita kung gaano ka kapaki-pakinabang. Manatili ka sa akin; gaganda ang iyong kalagayan at pakakainin ka sa isang higaan ng dayami."

"Naku, ano ang silbi ng masarap na pagkain kung nawala na ang kalayaan?" bulong ng kabayo sa kanyang sarili. Napagtanto niya ang kanyang kamangmangan, ngunit huli na; ang kanyang kuwadra ay handa na at napakaganda ang pagkakagawa.

Doon siya namatay habang hinihila ang kanyang lubid! Mas mabuti sana kung pinatawad niya ang isang maliit na pagkakasala. Anumang kasiyahan na maibibigay ng paghihiganti ay napakamahal kapag binili sa halaga ng nawala; ang lahat ng iba pa ay wala.

Huwag kailanman maghanap ng paghihiganti, sapagkat maaari itong maging sanhi ng iyong pagkawasak.