Ang Asno at ang Kabayong Pandigma.

Isang araw, lumapit ang isang Asno sa isang mapagmalaking Kabayo at binati siya sa kanyang marangyang pamumuhay. Hinangaan ng Asno kung paano ang Kabayo ay binibigyan nang buong-puso at maingat ng kanyang mga pangangailangan, habang siya, ang Asno, ay araw-araw na nagpupumilit makahanap ng sapat na makakain, madalas na nagtatrabaho nang husto para sa kanyang kakarampot na pagkain.

Gayunpaman, nagbago ang lahat nang sumiklab ang digmaan. Isang mabigat na armadong sundalo ang sumakay sa Kabayo at dinala siya sa labanan. Matapang silang sumugod sa gitna ng kaaway, ngunit ang kaguluhan ng digmaan ay nagdulot ng malaking pinsala. Nasugatan ang Kabayo at sa huli ay namatay sa larangan ng labanan.

Nang makita ang malungkot na pangyayaring ito, nagmuni-muni ang Asno sa sitwasyon at sa kanyang naunang mga iniisip. Nadama niya ang malalim na pakikiramay para sa Kabayo, napagtanto na sa kabila ng tila masaganang buhay ng Kabayo, ito ay puno ng panganib at sakripisyo. Sa sandaling iyon, naunawaan ng Asno ang tunay na halaga ng buhay ng Kabayo at nagbago ang kanyang pananaw, naipadama niya ang kanyang pakikiramay sa nasawing hayop.

Kaya, natutunan ng Asno ang isang mahalagang aral tungkol sa mga pasan ng iba, kahit na ang mga pasan na iyon ay hindi agad nakikita.